Het zal geen verrassing zijn dat de interreligieuze dialoog de afgelopen maanden en vooral weken er niet makkelijker op geworden is. Angst, boosheid, verdriet en frustratie, emoties die aan alle kanten spelen, zorgen voor blokkades voor samenkomen met “de ander”, laat staan voor echt naar elkaar te luisteren. Het blijkt lastig om mensen samen te laten komen. Ontmoetingen worden afgeblazen omdat mensen zich te onveilig voelen of te boos zijn.
Toch probeer ik nog het gesprek op te zoeken. Ook nu nog. Zo had ik een paar dagen terug een drukke dialoogdag. Sochtends ontving ik met een collega twee groepen van de Pabo in de Liberaal Joodse Gemeente Amsterdam voor sessie van Leer Je Buren Kennen. Waar de gesprekken met pabostudenten vaak gericht zijn op praktische kennis zoals “wat is koosjer eten”? merkten wij dat er nu veel behoefte was om te praten over het conflict in Palestina en Israël en wat dat doet met ons hier. Een aantal studenten kwamen gefrustreerd binnen maar na een goed gesprek merkten we dat er wat ruimte gecreëerd was. Het is niet zwart-wit, het is veel ingewikkelder dan wat kreten op de sociale media. Na de sessie kwamen er verschillende mensen naar mij toe om te bedanken voor het leuke gesprek.
In de avond had ik een totaal ander dialooggesprek. Het leerhuis in Noordwijk had mij gevraagd een lezing te geven over vrouwen in het Jodendom. Ik had hiervoor een uitgebreid verhaal en powerpoint voorbereid met allerlei verschillende invalshoeken. Er waren echter zoveel vragen dat twee uur niet eens genoeg was om alles te behandelen. Serieuze gesprekken werden afgewisseld met grapjes en er was ruimte voor verdriet over persoonlijke verhalen. Na afloop kreeg ik de feedback dat hun bijeenkomsten nog nooit zo gezellig waren geweest. Ze wilden mij graag nog een keer zien. Vol energie en uitgeput tegelijk stapte ik samen met mijn vriend weer in de trein terug. Mooi om te zien dat het toch nog mogelijk is om met elkaar samen te komen.
Anne-Maria van Hilst 
Plaats een reactie